Home Νέα Ομιλία Μανιάτη στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο
Ομιλία Μανιάτη στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο

Ομιλία Μανιάτη στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο

0
0

Ομιλία Υπουργού ΠΕΚΑ, Γιάννη Μανιάτη, στο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο «Από την Κρίση στην Ανάπτυξη : Σε Αναζήτηση Νέων Αναπτυξιακών Μοντέλων για την Ελλάδα και τον Ευρωπαϊκό Νότο», που συνδιοργάνωσαν το Ίδρυμα Μεσογειακών Μελετών και το Ίδρυμα Friedrich Ebert.


«Καλή σας ημέρα.


maniatis speakingΘεωρώ πως έχει μεγάλη σημασία λίγες μέρες πριν τις Ευρωεκλογές, ουσιαστικά λίγες μέρες πριν από αυτή τη μεγάλη πολιτική, ιδεολογική και αξιακή μάχη, να συζητούμε σ’ αυτή τη χώρα που έχει πληγωθεί βαθιά από την υφεσιακή κρίση των τελευταίων έξι ετών, αν υπάρχει διέξοδος. Κι αν υπάρχει διέξοδος, ποια πρέπει να είναι αυτή.


Είναι δε, μεγάλη μου τιμή να με καλούν δύο Ιδρύματα για τα οποία αισθάνομαι βαθύ σεβασμό για το έργο τους, αλλά και για το έργο που είμαι βέβαιος ότι θα προσφέρετε και στο μέλλον.


Θα επιδιώξω να καταθέσω, όσο μπορώ πιο συνοπτικά, αυτό που για εμάς στο ΥΠΕΚΑ συνιστά τη μεγάλη αναπτυξιακή πρόκληση της χώρας. Εάν δηλαδή η Κλιματική Αλλαγή, το Περιβάλλον, η Φύση, η Ενέργεια, ο Ορυκτός Πλούτος, η Χωροταξία, η Πολεοδομία, η Καινοτομία, το Εθνικό Κτηματολόγιο, όλα αυτά, μπορούν να συναποτελέσουν έναν από τους βασικούς πυλώνες του νέου παραγωγικού μοντέλου που πρέπει να επιδιώξει να προσδιορίσει η χώρα μας.


Η απάντησή μου λοιπόν, είναι βαθιά αισιόδοξη. Είμαι απόλυτα βέβαιος, ότι εάν με ωριμότητα, σωφροσύνη και με γνώση των εμπειριών και των λαθών του παρελθόντος, αξιολογήσουμε το που είμαστε σήμερα, μπορούμε πολύ εύκολα μέσα σε αυτή τη χρονιά να προσδιορίσουμε το νέο αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας.


Ένα αναπτυξιακό και παραγωγικό μοντέλο που δεν θα στηρίζεται πια σε δανεικά, αλλά κυρίως στις εγχώριες, στις δικές μας δυνάμεις. Τόσο στις φυσικές, πλουτοπαραγωγικές δυνάμεις, όσο και στις πολύ μεγαλύτερες ανθρώπινες δυνάμεις. Άρα, δηλώνω ευθέως ότι πιστεύω πως έχουμε τη δυνατότητα κι έχουμε και το ιστορικό χρέος να προσδιορίσουμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο για αυτή τη χώρα, στο οποίο τα ζητήματα του περιβάλλοντος, της αειφορίας, της βιωσιμότητας, του ορυκτού πλούτου και της ενέργειας έχουν να διαδραματίσουν έναν πολύ σημαντικό ρόλο.


Θα πρέπει να είμαστε ειλικρινείς στο που βρισκόμαστε σήμερα. Βρισκόμαστε απέναντι σε μία Ευρώπη βαθιά φοβική και ενοχική, μια Ευρώπη που δεν έχει καταλάβει ακόμη πώς συμβαίνει αυτή η τραγωδία στη γειτονιά μας -και αναφέρομαι στην Ουκρανία- μια Ευρώπη η οποία δεν έχει καταφέρει να ανταποκριθεί με μια στοιχειώδη ετοιμότητα απέναντι στη μεγάλη πρόκληση να φέρει καινοτομία στην επιχειρηματικότητα της. Μια Ευρώπη, η οποία βλέπει ξενοφοβικά, ναζιστικά εθνικιστικά κόμματα και παρατάξεις, να καταλαμβάνουν την πρώτη ή τη δεύτερη θέση έστω και στις δημοσκοπικές προτιμήσεις των πολιτών της. Άρα, είναι μια Ευρώπη η οποία που πρέπει να απαντήσει θετικά, μια Ευρώπη που πρέπει να απαντήσει προοδευτικά και κυρίως μια Ευρώπη που πρέπει να απαντήσει φιλόδοξα, απέναντι στις μεγάλες προκλήσεις των κοινωνιών, των πολιτών και τολμώ να πω και του πλανήτη. Είμαστε μπροστά σε μία πρόκληση όπου σε τούτη εδώ τη χώρα, σ’ αυτή εδώ την κοινωνία που μάθαμε πολλά από τα λάθη του παρελθόντος, μπορούμε να είμαστε φιλόδοξοι ότι θα δώσουμε απαντήσεις για το τι πρέπει να γίνει στο επίπεδο συνολικά της διεθνικής οντότητας, που είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.


Κατά την τοποθέτησή μου, θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να αναφερθώ σε αυτό το νέο παραγωγικό μοντέλο της Ελλάδας μετά την κρίση. Γιατί νομίζω ότι δεν υπάρχει ένας στοιχειωδώς σκεπτόμενος πολίτης, που να μην βλέπει ότι η Ελλάδα πια ξεπερνά την κρίση. Άρα, το στοίχημά μας είναι : Τι ακολουθεί μετά την κρίση;


Σ’ αυτήν λοιπόν την προσπάθεια πρέπει να κρατήσουμε τρεις βασικές λέξεις – κλειδιά που θα πρέπει να προσδιορίσουν και αυτό που πρέπει να σχεδιάσουμε.
Αειφορία και Βιωσιμότητα. Κοινωνική Συνοχή και Δικαιοσύνη απέναντι στους πολίτες. Θα πρέπει να είναι οι τρεις πυλώνες, πάνω στους οποίους όλες οι οριζόντιες, οι τομεακές, οι εθνικές πολιτικές πρέπει να υπακούουν.


Στο ΥΠΕΚΑ, υπάρχουν ορισμένα πολύ βασικά χαρακτηριστικά τα οποία μας κάνουν να είμαστε αισιόδοξοι ότι μπορούμε να διαμορφώσουμε ένα νέο παραγωγικό μοντέλο.
Πρώτος άξονας προτεραιοτήτων : Περιβάλλον – Φύση – Βιοποικιλότητα.
Δεύτερος : Ρύθμιση του Xώρου.
Τρίτος : Ενέργεια, Ορυκτός Πλούτος και Κλιματική Αλλαγή.


Ξεκινώ πολύ συνοπτικά με το πρώτο. Έχει νόημα να συζητάς σε μία χώρα που έχει 60% ανεργία των νέων και πάνω από 26% συνολική ανεργία, το ότι θα πρέπει να είμαστε περιβαλλοντικά – οικολογικά ευαίσθητοι; Η απάντηση είναι ναι! Και τώρα περισσότερο παρά ποτέ. Και ξέρετε γιατί; Γιατί είναι μια χρυσή ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε επιτέλους τα συγκριτικά φυσικά μας πλεονεκτήματα, όχι ως κάτι το οποίο οφείλουμε λόγω ευαισθησίας, λόγω χρέους απέναντι στις επόμενες γενεές και λόγω άλλων αιτιών. Να τα προσέξουμε, αλλά κυρίως να τα αντιμετωπίσουμε εν τοις πράγμασι πια ως μοχλούς ανάπτυξης, ως πηγές δημιουργίας νέου δημόσιου πλούτου και νέων θέσεων εργασίας. Σας δίνω ένα παράδειγμα. Επειδή χθες ξεκινήσαμε τον εθνικό διάλογο για το νέο Εθνικό Σύστημα Προστατευόμενων Περιοχών, ζήτησα να μου συγκεντρώσουν ορισμένα στοιχεία από την Ευρωπαϊκή Ένωση και αντίστοιχα από την χώρα μας. Και θα δείτε πόσο πιο μπροστά είναι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και πόσο, δυστυχώς, πίσω συνεχίζουμε να βρισκόμαστε εμείς. Η Ευρώπη έχει 27.000 περιοχές οικολογικού ενδιαφέροντος “NATURA 2000”. Από αυτές λοιπόν τις 27.000 περιοχές NATURA, έχουν δημιουργηθεί ανάλογα με τους υπολογισμούς από 4,5 ως 8 εκατομμύρια θέσεις εργασίας. Και έρχονται στις εθνικές οικονομίες, πάλι ανάλογα με τις εκτιμήσεις που γίνονται, από 50 ως 85 δις. ευρώ τον χρόνο στις εθνικές οικονομίες.


Αν με ρωτήσετε τι συμβαίνει στην Ελλάδα, η απάντηση είναι πως ως Υπουργός ΠΕΚΑ δεν έχω επίσημα στοιχεία να σας καταθέσω. Ξέρω μόνο ότι τα έσοδα της πατρίδας μας, τα δημόσια έσοδα από τους επισκέπτες στις διάφορες περιοχές όπου υπάρχει μια στοιχειώδης οργάνωση, είναι της τάξης των μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ τον χρόνο.
Καταθέτουμε λοιπόν την πρώτη μεγάλη πρόκληση. Είμαστε έτοιμε ως κοινωνία, ως οικονομία, ως σύστημα, να αντιμετωπίσουμε την Βιοποικιλότητα, τη Φύση, το Περιβάλλον, τα αντικειμενικά συγκριτικά μας φυσικά πλεονεκτήματα ως πηγή δημιουργίας πλούτου και ως πηγή δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας; Εμείς θα επιδιώξουμε να απαντήσουμε απολύτως θετικά. Ότι ναι, τώρα η Ελλάδα της κρίσης, η Ελλάδα που ψάχνει να βρει νέες πηγές πλούτου, οφείλει πια να αντιμετωπίσει το περιβάλλον και με αυτή την οπτική γωνία.


Να σας ενημερώσω, επίσης, ότι χθες εξαγγείλαμε τη φιλοδοξία του Υπουργείου να αναθέσει σε αξιόπιστα ερευνητικά Ιδρύματα της χώρας μια εθνική μελέτη για να αποτιμήσουμε και οικονομικά το εθνικό φυσικό μας κεφάλαιο και τις οικοσυστημικές υπηρεσίες που προσφέρει η ίδια η φύση στην εθνική οικονομία.


Δεύτερος πυλώνας αυτού του νέου μοντέλου ανάπτυξης. Η Ρύθμιση του Χώρου. Και με τον όρο “Ρύθμιση του Χώρου” αναφέρομαι στο σύνολο των πρωτοβουλιών που πολύ συνοπτικά θα σας αναφέρω για το πώς φιλοδοξούμε να συνδυάσουμε τώρα, σήμερα, την ταυτόχρονη και παράλληλη δράση δύο προοπτικών. Η πρώτη προοπτική είναι ο σχεδιασμός της νέας προγραμματικής περιόδου στη χώρα, το Σ.Ε.Σ. 2016-2020. Ουσιαστικά πως θα σχεδιάσουμε αναπτυξιακά τη χώρα με επιλογές που θα γίνουν μέσα σ’ αυτή τη χρονιά. Και ταυτόχρονα, πως θα ρυθμίσουμε το Xώρο, ώστε να συμβαδίσουν, να συμβιώσουν και να συνυπάρξουν τόσο η αναπτυξιακή προοπτική όσο και η χωρική ρύθμιση.


Πρώτον : Είναι σε πλήρη εξέλιξη τα δώδεκα Περιφερειακά Χωροταξικά Σχέδια της χώρας, οι οδικοί χάρτες των δώδεκα Περιφερειών, για το πώς βλέπουμε σε βάθος 15ετίας να οργανώνεται ο Εθνικός Χώρος, με μονάδα αναφοράς την Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση.


Δεύτερο : Θα καταθέσουμε τις επόμενες ημέρες στη Βουλή ένα πολύ σημαντικό Νομοσχέδιο που θα περιλαμβάνει τα Ρυθμιστικά σχέδια «Αθήνας – Αττικής» και της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης. Από το 1985, επί Υπουργίας Τρίτση, μέχρι σήμερα η Ελλάδα δεν έχει επικαιροποιήσει τον οδικό χάρτη οργάνωσης του Χώρου του Λεκανοπεδίου και της ευρύτερης περιοχής της Θεσσαλονίκης. Άρα, θα έχουμε τη δυνατότητα στο Εθνικό Κοινοβούλιο και μετά από μια πολύ μεγάλη διαβούλευση που έχει προηγηθεί, να πούμε πως θέλουμε τα επόμενα χρόνια να αντιμετωπίσουμε το περίπου 50% του πληθυσμού της χώρας και το πάνω από 70% του παραγωγικού δυναμικού της, που είναι συγκεντρωμένο σε αυτές τις δύο μεγάλες περιοχές. Οφείλω δε, να καταθέσω την μικρή εμπειρία που έχω από την προσπάθεια συλλογής υπογραφών από τους συναδέλφους – συναρμόδιους Υπουργούς. Ενώ έχει προηγηθεί μια δημόσια Διαβούλευση, μια συνεργασία με τις υπηρεσίες όλων των Υπουργείων, από τον Οργανισμό Ρυθμιστικού Αθήνας και από τον Οργανισμό Ρυθμιστικού Θεσσαλονίκης πάνω από τρία χρόνια, τώρα που το Νομοσχέδιο παίρνει τη μορφή για να πάει στη Βουλή, συνεχίζουν όλοι να μου ζητούν και άλλον διάλογο. Ε, δεν θα υπάρξει άλλος διάλογος. Γιατί αυτή η χώρα πια μετά τον μεγάλο διάλογο αρκετών ετών, πρέπει να παίρνει και αποφάσεις. Η απόφαση λοιπόν είναι ότι αυτό που έχει διαμορφωθεί πριν εγώ αναλάβω το Υπουργείο ως κοινή συνισταμένη κοινωνιών, παραγωγικών φορέων, Υπουργείων και άλλων κοινωνικών εταίρων, θα κατατεθεί στο Εθνικό Κοινοβούλιο. Και οι όποιες αλλαγές θα γίνουν εντός του Εθνικού Κοινοβουλίου, κατά τη δημόσια συζήτηση με τα κόμματα και τους εκπροσώπους της κοινωνίας.


Τρίτη δράση : Χωροταξική – Πολεοδομική Μεταρρύθμιση. Φιλοδοξούμε να ανασχεδιάσουμε, να αναμορφώσουμε το σύνολο του Πολεοδομικού και Χωροταξικού Πλαισίου της χώρας. Είναι μια πολύ σκληρή και δύσκολη άσκηση. Γιατί πρέπει, ταυτόχρονα, να συνυπάρξει ο απόλυτος σεβασμός με βάση και την Συνταγματική επιταγή στο φυσικό περιβάλλον με την αναγκαιότητα αυτού του τόπου να προσελκύσει επενδύσεις, να κάνει ανάπτυξη και ασφαλώς να δημιουργήσει θέσεις εργασίας. Σε λίγες εβδομάδες που θα δοθεί στη δημοσιότητα το συγκεκριμένο νομοθετικό κείμενο, θα έχουμε τη δυνατότητα όλοι να καταθέσουμε τις απόψεις μας.


Εθνικό Κτηματολόγιο : Ίσως είναι η πιο ταλαιπωρημένη δημόσια παρέμβαση της χώρας τις τελευταίες πολλές δεκαετίες. Βρισκόμαστε στο στάδιο να έχουμε διασφαλίσει τα περίπου 600 εκατομμύρια που χρειάζονται για να προχωρήσει το Εθνικό Κτηματολόγιο και να ολοκληρωθεί. Έχουν προκηρυχθεί οι μελέτες, έχουν κατατεθεί φάκελοι, είμαστε σίγουροι ότι θα υλοποιηθεί η δέσμευση της χώρας στο χρονοδιάγραμμα που έχουμε θέσει, για να έχουμε Εθνικό Κτηματολόγιο μέχρι το 2020.


Ανέφερα όλα τα προηγούμενα, εκμεταλλευόμενος τον χρόνο που μου δώσατε, γιατί θεωρώ ότι κανείς πρέπει να δίνει τη μεγάλη εικόνα, το δάσος, κι ας δούμε πια εκεί πως τοποθετούνται τα επιμέρους δέντρα του νέου παραγωγικού μοντέλου της χώρας. Έρχομαι τώρα σε αυτό για το οποίο με καλέσατε, για να απαντήσω εμμέσως και στο ερώτημα που θέσατε. Υπάρχει άραγε μοντέλο ανάπτυξης της νοτιοανατολικής, της νότιας Ευρώπης; Με κάθε σεβασμό στη διαφορετική άποψη, νομίζω ότι υπάρχει. Και έχουμε χρέος εμείς οι νοτιοευρωπαίοι να το προσδιορίσουμε. Δεν είναι μόνο η Μεσόγειος που μας ενώνει. Είναι και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και το πώς χειριστήκαμε τον εαυτό μας, ως οικονομίες και ως κοινωνίες, κατά τα προηγούμενα χρόνια. Έχουμε, καλώς ή κακώς, κοινά προβλήματα και έχουμε, καλώς, κοινές προοπτικές για ένα μοντέλο ανάπτυξης Ευρωπαϊκό, προσαρμοσμένο στις ιδιαιτερότητες και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ευρύτερης Λεκάνης της Μεσογείου.


Κρατούμε στο μυαλό μας για την ενέργεια μια πολύ βασική αρχή: ότι είναι βασικός μοχλός ανεξαρτησίας ή εξάρτησης – και αναφέρομαι σε ζητήματα πια εθνικής κυριαρχίας, πηγαίνοντας στον πολύ σκληρό πυρήνα ύπαρξης των κρατών. Η ενέργεια λοιπόν, είναι ο βασικός μοχλός ανεξαρτησίας, ή εξάρτησης όλων των κοινωνιών, όλων των οικονομιών και ασφαλώς και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άρα, μια Ευρώπη ενεργειακά εξαρτημένη από τρίτες χώρες, είναι μια Ευρώπη η οποία έχει περιορισμούς στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Κατά συνέπεια, είναι μια Ευρώπη η οποία οφείλει στον εαυτό της να αναπτύξει τις ενδογενείς, τις εγχώριες, τις δικές της πηγές παραγωγής ενέργειας. Δηλαδή, Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και Ορυκτός Πλούτος, άρα Υδρογονάνθρακες.


Η Ελλάδα κινείται σε δύο βασικές κατευθύνσεις. Η πρώτη κατεύθυνση είναι μέσα από τη διαμόρφωση, την ένταξη ενεργειακών υποδομών σε έργα Κοινού Ευρωπαϊκού Ενδιαφέροντος να αναβαθμίσει τη δική της γεωπολιτική θέση και να αποκτήσει έναν ιδιαίτερο ρόλο σε ζητήματα ενεργειακής ασφάλειας της Ε.Ε.
Και ο δεύτερος μοχλός, είναι η αξιοποίηση του Ορυκτού Πλούτου που μας έχει χαρίσει η Φύση.


Για το πρώτο ζήτημα, της ανάπτυξης των ενεργειακών υποδομών ώστε η χώρα να έχει πια απολύτως διακριτό ρόλο στο ενεργειακό γίγνεσθαι της Ε.Ε. επιτρέψτε μου να αναφέρω σε τίτλους δύο πολύ σημαντικές δράσεις :
Δράση πρώτη ο αγωγός TAP. Ο αγωγός που θα μεταφέρει φυσικό αέριο σπό την Κασπία, μέσω Ελλάδας και Αλβανίας προς Ιταλία και τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. Είναι ένας αγωγός πολύ σπουδαίος, θεωρείται από τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας ως «ο αγωγός της δεκαετίας» και παρά το γεγονός ότι η χωρητικότητά του δεν είναι εντυπωσιακή, μιλάμε για 10 δις κυβικά μέτρα τον χρόνο τα οποία υπό προϋποθέσεις μπορούν να γίνουν είκοσι, παρόλα αυτά σηματοδοτεί κάτι σπουδαίο. Το άνοιγμα μιας νέας πηγής τροφοδοσίας της ένωσης από τα νότιά της, που δεν υπήρχε μέχρι τώρα. Και γι΄ αυτό ο αγωγός TAP έχει ουσιαστική και συμβολική σημασία τέτοια, που δεν μπορεί παρά να αποτελεί μια μεγάλη εθνική προτεραιότητα και ως τέτοια την αντιμετωπίζουμε.


Προσθέτω εδώ και κάτι εξαιρετικά ενδιαφέρον, που δεν έχει αποκτήσει ιδιαίτερη δημοσιότητα. Έχουμε ξεκινήσει πολύ προσεκτικά και διακριτικά να διαμορφώνουμε έναν νέο αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου από την Ελλάδα προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Δεν έχει αποκτήσει ακόμη όνομα και στα ενεργειακά η πρώτη δουλειά που κάνουν οι χώρες, αυτοί που προωθούν μια δράση, είναι να δίνουν ένα όνομα για να έχει αυτή η δράση τη δική της γοητεία. Τον ονομάζουμε, αρκετοί από μας, ABC, δηλαδή “Aegean – Baltic Corridor”. Διάδρομος Αιγαίου – Βαλτικής. Τι είναι αυτό με απλά λόγια ; Είναι η προσπάθεια επτά χωρών, Ελλάδα-Βουλγαρία-Ρουμανία-Πολωνία-Τσεχία-Σλοβακία-Ουγγαρία, να συνδέσουμε τα εθνικά συστήματα μεταφοράς φυσικού αερίου που έχουμε με τους ελλείποντες ιντερκονέκτορες, ώστε πολύ σύντομα και χωρίς πολύ μεγάλη δαπάνη να διαμορφώσουμε ένα νέο άξονα, έναν νέο «οδηγό», από τον νότο της Ευρώπης μέχρι την Βαλτική, ο οποίος θα μεταφέρει φυσικό αέριο εκκινώντας από τον Ελληνο-Βουλγαρικό IGB. Από τον αγωγό δηλαδή, ο οποίος το 2016 θα είναι πραγματικότητα και θα ενώσει ως ένας νέος διασυνδετήριος, το δίκτυο φυσικού αερίου της Ελλάδας με την Βουλγαρία, ήδη προχωρά η Βουλγαρία με την Ρουμανία και έπονται οι υπόλοιπες χώρες.


Κατά συνέπεια, είμαστε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα γεωπολιτική συγκυρία στα ζητήματα της ενέργειας. Σε αυτό να προσθέσουμε το γεγονός ότι, ήδη έχουμε εντάξει στα έργα Κοινού Ευρωπαϊκού Ενδιαφέροντος σημαντικές ενεργειακές υποδομές. Αύξηση κατά 80% της χωρητικότητας της Ρεβυθούσας, ως μιας μονάδας αεριοποίησης υγροποιημένου φυσικού αερίου που μπορεί να τροφοδοτήσει όχι μόνο το εθνικό σύστημα φυσικού αερίου, αλλά και γειτονικές χώρες. Οσονούπω, ο εργολάβος ξεκινά τις εργασίες.


Παράλληλα, έχουμε εντάξει δύο πλωτές μονάδες αεριοποίησης υγροποιημένου φυσικού αερίου στη βόρειο Ελλάδα. Δεν ξέρω αν θα γίνουν και οι δύο, αλλά τουλάχιστον η μια θα υλοποιηθεί. Ώστε εντός της θαλάσσης να δημιουργηθούν δύο πυλώνες που θα τροφοδοτούν έως και με 5 bcm τον χρόνο το εθνικό σύστημα, κυρίως όμως τους βορειότερους γείτονές μας με υγροποιημένο φυσικό αέριο, ιδιαίτερα για τις χώρες που δεν έχουν δυνατότητα να έχουν τέτοιες μονάδες.
Έχουμε εντάξει συμπιεστές φυσικού αερίου που θα μας επιτρέπουν να έχουμε διπλασιασμό της χωρητικότητας των αγωγών, υποδομές για αγωγούς αντίστροφης ροής ώστε όχι μόνο να δέχεται η Ελλάδα αλλά και να μπορεί να στείλει φυσικό αέριο, και ασφαλώς έχουμε και τον αγωγό EastMed, ο οποίος φιλοδοξούμε να μεταφέρει φυσικό αέριο από τα Ισραηλο-Κυπριακά κοιτάσματα – και ελπίζουμε και από τα Ελληνικά – μέσω Κρήτης και Ηπειρωτικής Ελλάδας προς την υπόλοιπη Ευρώπη.


Κλείνω με τα πετρέλαια και θέλω να είμαι συνοπτικός γιατί δεν θέλω να συζητώ συνεχώς για τους Υδρογονάνθρακες, νομίζω ότι έχουν πάρει πια τον δρόμο τους. Επιτρέψτε μου σε αυτό το Συνέδριο να καταθέσω αυτό που, κατά την προσωπική μου άποψη, συνιστά κάτι καινούργιο. Με τις έρευνες Υδρογονανθράκων έχουμε δημιουργήσει μια νέα αγορά. Το ερώτημα δεν είναι πότε θα μπει το πρώτο γεωτρύπανο. Αυτή είναι η εύκολη ερώτηση. Ούτε πόσα χρήματα θα εισπράξουμε. Άλλωστε, σε αυτά τα ζητήματα οι απαντήσεις δεν μπορούν να δοθούν με πολύ μεγάλη ακρίβεια. Τι μπορεί να δοθεί με πολύ μεγάλη ακρίβεια; Αυτό που έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα.


Πρώτον. Δημιουργούμε πια, μια νέα αγορά. Που σημαίνει, θέσεις εργασίας, παραγωγή πλούτου, ελκυστικότητα της χώρας σε επενδύσεις.
Δεύτερον. Δημιουργούμε πλέον ένα θεσμικό πλαίσιο ανάπτυξης της αγοράς αυτής. Σε αυτό το σημείο να σας αναφέρω ότι πριν από τρεις εβδομάδες αποστείλαμε για προσυμβατικό έλεγχο στο Ελεγκτικό Συνέδριο τις τρεις πρώτες μεγάλες συμβάσεις που θα υπογράψει το Ελληνικό Δημόσιο με τους προτιμητέους αναδόχους για τα τρια πρώτα «οικόπεδα» που έχουμε βγάλει σε διαγωνισμό, σε Πατραϊκό, Κατάκολο και Ιωάννινα. Αναμένουμε το πράσινο φως από το Ελεγκτικό Συνέδριο και αμέσως μετά η χώρα θα υπογράψει τις πρώτες τρεις συμβάσεις για άμεση αξιοποίηση και εκμετάλλευση Υδρογονανθράκων.


Και έχουμε πράξει και κάτι επιπλέον, το οποίο ίσως είναι το πιο σπουδαίο απ’ όλα. Έχουμε δώσει μια τεράστια, νέα προοπτική στα Πανεπιστήμια, τα Ερευνητικά Ινστιτούτα και τη νέα γενιά της πατρίδας μας. Εξηγούμαι : είχαμε τη χαρά πριν από 15 ημέρες να χρηματοδοτήσουμε, με πόρους από το Πράσινο Ταμείο, τα δύο πρώτα μεταπτυχιακά που ξεκινούν στην Ελλάδα σε θέματα αξιοποίησης Υδρογονανθράκων. Το πρώτο το ξεκινά το Τμήμα Ορυκτών Πόρων του Πολυτεχνείου Κρήτης και το δεύτερο το ξεκινούν ταυτόχρονα πέντε Ακαδημαϊκά Ιδρύματα της χώρας, Καποδιστριακό-Αριστοτέλειο-Μετσόβειο-Δημοκρίτειο και η Πάτρα. Μαθαίνω ότι ετοιμάζεται να κινηθεί σε αυτή την κατεύθυνση και το Πανεπιστήμιο Πειραιά. Βρισκόμαστε λοιπόν στο σημείο, όπου ο Ορυκτός Πλούτος της χώρας ανασχεδιάζει τα προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών σχεδόν όλων των Πανεπιστημίων της χώρας, δημιουργεί θέσεις εργασίας υψηλής εξειδίκευσης για τη νέα γενιά και στην πραγματικότητα μας επιτρέπει να λέμε ότι η αξιοποίηση του ορυκτού πλούτου δεν θα γίνει μόνο με επενδύσεις από το εξωτερικό ή με αλλοδαπούς εμπειρογνώμονες, αλλά κυρίως με την αξιοποίηση της τεχνογνωσίας Ελλήνων επιστημόνων, Αυτό θεωρώ ότι συνιστά μια πολύ σπουδαία βάση αισιοδοξίας για το μέλλον αυτού του τόπου.


Θα ολοκληρώσω την ομιλία μου, με μια φράση. Επειδή συμμετέχω στο ξεκίνημα ενός Συνεδρίου που είμαι βέβαιος ότι θα προσδιορίσει νέες αναπτυξιακές επιλογές για τον τόπο, θέλω να καταθέσω τη βεβαιότητά μου ότι η χώρα το 2015 θα είναι μια άλλη Ελλάδα, η οποία επιτέλους μετά από πολλά χρόνια θα σέβεται τον πολίτη της, θα σέβεται το φυσικό της περιβάλλον, θα λειτουργήσει πια ως μια εθνική οικονομία η οποία δημιουργεί προοπτικές και νέες θέσεις απασχόλησης και πάνω απ’ όλα θα είμαστε μια χώρα που θα αποκτήσουμε τη θεσμική μας ισοτιμία με όλους τους εταίρους.


Σας εύχομαι κάθε επιτυχία στο Συνέδριο, καλή και δημιουργική ανταλλαγή απόψεων.


Ευχαριστώ για την προσοχή σας.»