Home Ενεργειακές επισημάνσεις Απόσταση κυβέρνησης-θεσμών για τις μονάδες της ΔΕΗ που θα μπει «πωλητήριο»
Απόσταση κυβέρνησης-θεσμών για τις μονάδες της ΔΕΗ που θα μπει «πωλητήριο»

Απόσταση κυβέρνησης-θεσμών για τις μονάδες της ΔΕΗ που θα μπει «πωλητήριο»

0
0

Παρόλο που η ελληνική κυβέρνηση έχει υπαναχωρήσει από την κατηγορηματική άρνηση πώλησης μονάδων της ΔΕΗ, όλα δείχνουν πως αυτό δεν έφθασε για να βρεθεί στα ενεργειακά η «χρυσή τομή» ανάμεσα στην ελληνική πλευρά και τους δανειστές, στα τρία 24ωρα που βρέθηκε ο υπουργός Ενέργειας Γ. Σταθάκης στις Βρυξέλλες για να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις.

Έτσι, τη στιγμή που έσπασε η κυβερνητική «κόκκινη γραμμή» αναφορικά με την ιδιωτικοποίηση παραγωγικού δυναμικού της Δημόσιας Επιχείρησης, εξακολουθεί να υπάρχει μεγάλη απόσταση ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους δανειστές, αναφορικά με τον αριθμό και το είδος των μονάδων στις οποίες θα μπει «πωλητήριο».

Με δεδομένο πως οι πληροφορίες από τις συνομιλίες στη βελγική πρωτεύουσα ήταν λιγοστές, τις τελευταίες ώρες κυκλοφορούν σενάρια επί σεναρίων σχετικά με το πού έφτασαν οι συνομιλίες, πριν ο Γ. Σταθάκης επιστρέψει στην Αθήνα. Πιο ασφαλείς, πάντως,  φαίνονται οι πληροφορίες για το σημείο εκκίνησης των διαπραγματεύσεων από τις δύο πλευρές, με τους θεσμούς σε πρώτη φάση να βάζουν στο τραπέζι μία πρόταση «βίαιης» απελευθέρωσης της εγχώριας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ζητώντας την ιδιωτικοποίηση έως και του 40% του χαρτοφυλακίου της ΔΕΗ.

Το ποσοστό αυτό είναι ακόμη μεγαλύτερο από αυτό που προέβλεπε το σχέδιο ιδιωτικοποίησης της «μικρής ΔΕΗ», που είχε δρομολογήσει η κυβέρνηση Σαμαρά. Όπως είναι φυσικό, για να επιτευχθεί αυτό το ποσοστό, θα χρειασθεί κατ’ αρχάς να εκχωρηθεί πουληθεί ένας διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός λιγνιτικών μονάδων, στις οποίες μάλιστα δεν θα περιλαμβάνονται μόνο απαρχαιωμένα εργοστάσια, όπως αυτά του ΑΗΣ «Αμύνταιο» ή της «Καρδιάς».

Αντίθετα, μαζί με αυτά τα εργοστάσια, τα οποία αν δεν αναβαθμιστούν περιβαλλοντικά θα πρέπει να αποσυρθούν γύρω στο 2023, θα πρέπει στο «πακέτο πώλησης» να συμπεριληφθούν και μερικές από τις σύγχρονες λιγνιτικές μονάδες, με μεγάλη διάρκεια «ζωής».

Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, οι δανειστές αναφέρθηκαν και στη «Μελίτη Ι», η οποία περιλαμβάνεται στο σχέδιο σύμπραξης της ΔΕΗ με την κινεζική CMEC και επομένως, αν τυχόν ιδιωτικοποιηθεί, θα οδηγήσει σε ναυάγιο τη δημιουργία του ελληνοκινεζικού κοινοπρακτικού σχήματος. Την ίδια στιγμή, οι θεσμοί δεν εξαιρούν ούτε τα υδροηλεκτρικά έργα, όπως αυτό στον Νέστο.

Από την άλλη πλευρά, ο Γ. Σταθάκης φέρεται να προσήλθε στις συνομιλίες αντιπροτείνοντας την εκποίηση λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ, και αποκλειστικά απαρχαιωμένων όπως του ΑΗΣ «Αμύνταιο». Επίσης, η ελληνική κυβέρνηση δεν δείχνει διατεθειμένη να συναινέσει στην πώληση υδροηλεκτρικών μονάδων – παρόλο που υπήρξαν διαρροές ότι αφήνει ένα «παράθυρο» για το Φράγμα της Μεσοχώρας, ένα έργο που δεν έχει τεθεί σε λειτουργία, καθώς δεν έχει απεπλακεί από την εκτροπή του Αχελώου.

Από τα παραπάνω φαίνεται πως η απόσταση που χωρίζει τις δύο πλευρές είναι αρκετά μεγάλη, τουλάχιστον προς το παρόν, καθιστώντας δύσκολο να εκτιμήσει κανείς πώς μπορεί να βρεθεί μία κοινά αποδεκτή λύση. Πάντως, το μόνο βέβαιο είναι πως τα ενεργειακά όχι μόνο μπήκαν για το καλά στο «κάρδο» της τρέχουσας διαπραγμάτευσης, αλλά εξελίχθηκαν σε ένα από τα κορυφαία ζητήματα.

Επομένως, τα «ορατά σημάδια» σύγκλισης και στην ιδιωτικοποίηση μονάδων της ΔΕΗ προστέθηκαν στις προϋποθέσεις για να επιστρέψουν οι εκπρόσωποι των θεσμών στην Αθήνα.