1. Home
  2. Νέα
  3. Τύπος
  4. Κρυμμένες αλήθειες για το νερό
Κρυμμένες αλήθειες για το νερό

Κρυμμένες αλήθειες για το νερό

0

Στον «δημόσιο διάλογο» σχετικά με την ιδιωτικοποίηση των υπηρεσιών ύδρευσης, που διεξάγεται διά της συνήθους μεθόδου των άναρθρων κραυγών και των αμετροεπών καταγγελιών, αγνοούνται πολλές κρίσιμες πτυχές του ζητήματος. Μία από αυτές αφορά την έλλειψη επενδύσεων για συντήρηση και αναβάθμιση των υποδομών.


Του Γιαννη Παλαιολογου
Καθημερινή, 28/09/2013


water-dropletΣύμφωνα με στοιχεία και εκτιμήσεις του ΟΟΣΑ από μελέτη του 2006 («Infrastructure to 2030: Telecom, Land Transport, Water and Electricity»), η Ελλάδα θα δαπανούσε ετησίως 2,17 δισ. δολάρια (1,61 δισ. ευρώ) έως το 2015 και 3,34 δισ. δολάρια (2,47 δισ. ευρώ) έως το 2025 στον τομέα της ύδρευσης και αποχέτευσης (οι δαπάνες αυτές αφορούν νέες επενδύσεις αλλά και λειτουργικά έξοδα).


Μείωση νέων επενδύσεων
Παρότι οι αρμόδιες διοικητικές αρχές δεν είναι σε θέση να διαθέσουν στοιχεία για την ετήσια δαπάνη σε εθνικό επίπεδο, είναι σαφές ότι τα τελευταία χρόνια ο ρυθμός των νέων επενδύσεων έχει μειωθεί δραστικά, ενώ τα δίκτυα ύδρευσης της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης χρήζουν πλέον άμεσων παρεμβάσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και στις Δημοτικές Εταιρείες Υδρευσης και Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ), οι επενδυτικές δαπάνες των οποίων χρηματοδοτούνται από ειδικό τέλος επί της αξίας του νερού που καταναλώνεται (η οποία αξία δεν έχει μειωθεί επί της κρίσης) και από το ΕΣΠΑ, οι νέες επενδύσεις μεταξύ 2008-2012 έφτασαν τα 2,3 δισ. ευρώ, ενώ μεταξύ 2004-8 ήταν 4 δισ. ευρώ (οι ΔΕΥΑ καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος των συνολικών κονδυλίων που επενδύονται ετησίως στον τομέα).


Οι συνέπειες της χρόνιας υποχρηματοδότησης και της καθυστερημένης υιοθέτησης νέων τεχνολογιών είναι εδώ και καιρό εμφανείς. Σε πρόσφατη ημερίδα που διοργάνωσε το Δίκτυο Μεσόγειος SOS, μία περιβαλλοντική ΜΚΟ, παρουσιάστηκαν στοιχεία για τις απώλειες υδάτων λόγω πεπαλαιωμένων δικτύων. Τα ποσοστά ήταν αν μη τι άλλο εντυπωσιακά: για το σύνολο των Δημοτικών Εταιρειών Υδρευσης και Αποχέτευσης, 40,1% του νερού που ξεκινά από το υδραγωγείο δεν φτάνει ποτέ στον τελικό χρήστη (στοιχεία 2011). Το αντίστοιχο ποσοστό για την ΕΥΔΑΠ είναι 22,1% και για την ΕΥΑΘ είναι 26%. Στην ίδια ημερίδα, αποκαλύφθηκε ότι το 54,9% των υδάτινων πόρων που χρησιμοποιούν οι ΔΕΥΑ προέρχεται από υπόγεια ύδατα, ποσοστό που το 2012 σκαρφάλωσε το 69% (τα υπόγεια ύδατα χρειάζονται ώς και δύο αιώνες για αναπληρωθούν, έναντι 3 εβδομάδων για τα επιφανειακά ύδατα).


Οπως σημειώνει το Δίκτυο Μεσόγειος SOS, σε πολλές περιπτώσεις οι δήμοι αποδεικνύονται «ανορθολογικοί χρήστες (χρήση καθαρού πόσιμου νερού για καθαρισμό δρόμων, πλατειών και εξοπλισμού, άρδευση ακατάλληλες ώρες, μη εφαρμογή μέτρων εξοικονόμησης στα δημοτικά κτίρια κ.ά.).


Ωστόσο, υπάρχουν και ενθαρρυντικά σημάδια στον ορίζοντα. Ο Νίκος Σαφαρίκας, οικονομολόγος-περιβαλλοντολόγος και διευθυντής του ΔΕΥΑ Σερρών, που είχε παρουσιάσει τα προαναφερθέντα στοιχεία, αναφέρει στην «Κ» ότι η εξάπλωση της υιοθέτησης τεχνολογιών τηλεχειρισμού και τηλε-ελέγχου έγινε αισθητή στα στοιχεία του 2012, βάσει των οποίων οι απώλειες των δικτύων των ΔΕΥΑ μειώθηκαν από το 40% στο 25%. Οι τεχνολογίες αυτές περιορίζουν σημαντικά και το κόστος λειτουργίας των υπηρεσιών ύδρευσης.