Home Ηλεκτρισμός Αλήθειες για τη ΔΕΗ…
Αλήθειες για τη ΔΕΗ…

Αλήθειες για τη ΔΕΗ…

0
0

dei-monada-sto-laurio-arxeioΔύσκολη περίοδος για τον πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο της ΔΕΗ Μ.Παναγιωτάκη, ο οποίος προσπαθεί να κατευνάσει διάφορες αντιδράσεις, ιδίως των εργαζομένων στην επιχείρηση  σχετικά με τις σχεδιαζόμενες κινήσεις για το άνοιγμα της αγοράς ενέργειας.

Τους υπενθυμίζει το βάρος των 2.τ δισ. ευρώ που είναι οι απλήρωτοι λογαριασμοί, οι οποίοι στερούν την αναγκαία
ρευστότητα για την επιχείρηση  και συγχρόνως τους καλεί να κάνουν το καθήκον τους,  χωρίς ολιγωρίες και σπατάλες, χωρίς  εμμονές σε ενέργειες και συνήθειες που αντιβάινουν στην παραγωγική λειτουργία και μείωση του
κόστους.

Θα πρότεινα στον κ.Παναγιωτάκη να στείλει και απόσπασμα από την πρόσφατη ομιλία του στο συνέδριο του Economist , στο οποίο αναφέρει πικρές αλήθειες για τον τρόπο που λειτουργεί η αγορά ηλεκτρικής ενέργειας στη χώρα μας. Θα μου επιτρέψετε να το παραθέσω αυτούσιο…

“Σήμερα αυτό που λέγεται αγορά ΗΕ στη χώρα μας έχει δομηθεί και λειτουργεί συνολικά γύρω από μια ΔΕΗ, σχεδόν μονοπώλιο, που μπορεί να υφίσταται και να «αντέχει» όλες τις επιπτώσεις από τις γενικότερες πολιτικές.

Μέσω της ΔΕΗ το κράτος έκανε χρόνια, κοινωνική και νησιωτική πολιτική. Αποτέλεσμα συσσωρευμένη από το 2012 οφειλή λόγω ΥΚΩ, πλέον των 600 εκ. Μέσω της ΔΕΗ ασκείται αγροτική πολιτική, αλλά και πολιτική συγκράτησης των δαπανών της Κεντρικής Κυβέρνησης. Μέσω της ΔΕΗ έχει ασκηθεί φορολογική πολιτική, που ιδιαίτερα τα χρόνια 2012-2013 προσέλαβε τεράστιες διαστάσεις – το γνωστό χαράτσι – κύρια αιτία για τα προβλήματα εισπραξιμότητας και τη συσσώρευση των οφειλών.

Μέσω της ΔΕΗ διάφοροι τοπικοί παράγοντες ασκούν τη δική τους πολιτική με αποτέλεσμα περίπου 90 εκατ. ευρώ συσσωρευμένες οφειλές των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης. Μέσω της ΔΕΗ στηρίχθηκε ο όποιος ανταγωνισμός στην παραγωγή ΗΕ, με χρηματοδότηση των ιδιωτών παραγωγών ΦΑ με πλέον του 1,5 δις τα προηγούμενα χρόνια με τους γνωστούς μηχανισμούς διαθεσιμότητας ισχύος και ανάκτησης μεταβλητού κόστους. Μέσω της ΔΕΗ χρηματοδοτήθηκε σε μεγάλο βαθμό η – ανορθολογική και σίγουρα βεβιασμένη– ανάπτυξη ανώριμων και πανάκριβων πριν λίγα χρόνια τεχνολογιών ΑΠΕ, όπως τα Φωτοβολταϊκά.

Σήμερα συγκεκριμένες μεγάλες κατηγορίες καταναλωτών, ζημιογόνες και βέβαια καθόλου ελκυστικές με αμιγώς επιχειρηματικά κριτήρια είναι προσδεδεμένες στη ΔΕΗ. Αναφέρομαι στους πελάτες ΥΤ, στους αγρότες, στο κοινωνικό τιμολόγιο, στο Δημόσιο με όλους τους φορείς του. Αν σ΄αυτούς προστεθούν και οι πελάτες με συσσωρευμένες οφειλές, με ρύθμιση ή μη, προκύπτει ότι το μερίδιο με όρους ποσότητας προϊόντος των προσδεδεμένων στη ΔΕΗ πελατών ανέρχεται σε 55%.

Γενικά η αγορά ΗΕ στην Ελλάδα είναι στρεβλή. Το κόστος παραγωγής είναι σημαντικά υψηλότερο από την οριακή τιμή – περίπου τιμή της χονδρικής. Έτσι η παραγωγή της ΔΕΗ είναι προβληματική, μόνιμα ζημιογόνα. Αν δεν υπήρχαν όλα αυτά η μείωση του μεριδίου της ΔΕΗ, έστω και στο ύψος του 50%, θα μπορούσε να γίνει σχετικά ανώδυνα. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Η μείωση του μεριδίου της ΔΕΗ και η εφαρμογή των ΝΟΜΕ, επιβάλλεται να γίνει με τη μέγιστη προσοχή, και με τον πιο σωστό τρόπο.

Ταυτόχρονα επιβάλλεται να δρομολογηθεί το συντομότερο δυνατό η αντιμετώπιση των καταστάσεων που προαναφέρθηκαν. Σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει η ΔΕΗ να υποστεί καίριο πλήγμα, οπότε η αγορά θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο, με ανυπολόγιστες επιπτώσεις στην Εθνική Οικονομία. Πέραν αυτών σε 1-2 χρόνια, στο πλαίσιο του target model της ΕΕ το μοντέλο της αγοράς στην Ελλάδα θα αλλάξει ριζικά. Θα μεταβούμε στα διμερή συμβόλαια παραγωγών – καταναλωτών, εξ ορισμού σαφώς πιο ολοκληρωμένο μοντέλο αγοράς. Τα ΝΟΜΕ δεν μπορούν να λειτουργήσουν ερήμην αυτής της δομικής αλλαγής. Πρέπει να προσαρμοστούν.

Σε τελευταία ανάλυση, βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι. Ο ένας δρόμος είναι ο ουσιαστικός ανταγωνισμός, με επενδύσεις, εκσυγχρονισμούς, μείωση του κόστους, παροχή στους καταναλωτές δυνατότητας πραγματικής επιλογής. Ο άλλος είναι απλά το γρήγορο – εύκολο κέρδος ορισμένων, χωρίς ρίσκο, με πρόσκαιρα, μικρότερα από τα κέρδη τους οφέλη για κάποιους καταναλωτές αλλά μακροπρόθεσμα ζημία της μεγάλης πλειοψηφίας της οικονομίας  και της χώρας.”