Home Νέα Σήμα κινδύνου για το “σχολείο από λάστιχα” στη Δυτική Όχθη
Σήμα κινδύνου για το “σχολείο από λάστιχα” στη Δυτική Όχθη

Σήμα κινδύνου για το “σχολείο από λάστιχα” στη Δυτική Όχθη

0
0

palestine-2-2_classroom_0Στην οικολογική λύση της κατασκευής ενός σχολικού συγκροτήματος με λάστιχα και λάσπη, κατέφυγε μια νομαδική κοινότητα στη Δυτική Όχθη, εγκατεστημένη στο μέσο της διαδρομής που συνδέει την Ιερουσαλήμ με την Ιεριχώ, για να στεγάσει τις ανάγκες των περίπου 170 μαθητών της, με το μέλλον του σχολείου να είναι παρ’ όλα αυτά αβέβαιο.

Το αυτοσχέδιο σχολείο στην κοινότητα Καν Αλ Άχμαρ, που χτίστηκε το 2009 με τη βοήθεια μιας ιταλικής μη κυβερνητικής οργάνωσης, κινδυνεύει με κατεδάφιση σήμερα, Τρίτη 25 Οκτωβρίου, καθώς σύμφωνα με το Ανώτατο Δικαστήριο του Ισραήλ, αποτελεί παράνομο κτίσμα και απειλεί τον παρακείμενο συνοικισμό Κφαρ Αντουμίμ.

«Το σχολείο, που κατασκευάστηκε με ανακυκλώσιμα υλικά, μπορεί να κατεδαφιστεί αύριο», δήλωσε ο επικεφαλής της τοπικής κοινότητας βεδουίνων, Αμπού Χαμίντ, μιλώντας σε ομάδα δημοσιογράφων από την Κύπρο και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, που επισκέφτηκαν τις εγκαταστάσεις τη Δευτέρα.

Το ΚΥΠΕ, που συμμετέχει στην αποστολή που διοργανώνει το Γραφείο της ΕΕ στην Δυτική Όχθη και τη Γάζα, βρέθηκε στο σημείο την ώρα που οι μαθητές σχολούσαν, ενώ διέρχονταν πεζοί την υπόγεια διάβαση, κάτω από τον παρακείμενο αυτοκινητόδρομο που μοιράζει την περιοχή στα δύο.

Μιλώντας στους δημοσιογράφους, στην αυλή του σχολείου, ο κ. Χαμίντ περιέγραψε τις δυσκολίες που συνάντησαν από τη στιγμή που πήραν την απόφαση να προχωρήσουν με την κατασκευή. «Η εκπαίδευση είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα», είπε, ενώ πρόσθεσε ότι πριν το σχολείο στο Καν Αλ Άχμαρ, οι μαθητές έπρεπε να μεταβαίνουν καθημερινά στην Ιεριχώ, μια απόσταση 20 χλμ.

Το αρχικό τους αίτημα, το 1991, για ανέγερση τοπικού σχολείου απορρίφθηκε, ενώ ένα δεύτερο αίτημα για παροχή λεωφορείου που θα μεταφέρει τους μαθητές ακόμη εξετάζεται από τις ισραηλινές αρχές, συμπλήρωσε.

Έτσι αποφάσισαν να προχωρήσουν με την ανέγερση ενός «σχολείου από λάστιχα», καθώς οποιοδήποτε κτίσμα με τη χρήση τσιμέντου και τούβλων θεωρείται αυτομάτως παράνομο στη συγκεκριμένη περιοχή της Δυτικής Όχθης.

Όπως εξήγησε, η ιδέα προήλθε από χώρες της Λατινικής Αμερικής. «Ακούσαμε ότι σε φτωχές περιοχές χτίζουν σχολεία με λάστιχα και το αντιγράψαμε», είπε. Στο χτίσιμο βοήθησαν και αρκετοί Ευρωπαίοι, μια στιγμή, που όπως λέει, θα τη θυμάται μέχρι το τέλος της ζωής του.

Το συγκρότημα περιλαμβάνει εννέα τάξεις, βιβλιοθήκη, αίθουσα υπολογιστών και αίθουσα δασκάλων, καθώς και κουζίνα και εγκαταστάσεις υγιεινής. Καθώς δεν υπάρχει ρεύμα στην περιοχή, το 2009 εγκαταστάθηκαν ηλιακά πάνελ, ενώ στο αρχικό κτίσμα προστέθηκαν σταδιακά περισσότερες αίθουσες διδασκαλίας.

Ο Ιταλός Πρόξενος στην Ιερουσαλήμ προθυμοποιήθηκε μάλιστα να προσφέρει τον εξοπλισμό για την παιδική χαρά του σχολείου, την επομένη όμως κατασχέθηκε τόσο ο εξοπλισμός, όσο και το φορτηγό που το μετέφερε.

Το διάταγμα κατεδάφισης δεν άργησε να έρθει. Όπως εξήγησε ο Αμπού Χαμίντ, το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι το σχολείο είναι χτισμένο σε έδαφος που ανήκει στον παρακείμενο συνοικισμό, όπου ζουν έποικοι, καθώς και ότι αποτελεί απειλή. Το πρώτο διάταγμα κατεδάφισης ήρθε το 2010 ενώ η υπόθεση ανακινήθηκε εκ νέου τον περασμένο Μάρτιο, όταν την περιοχή επισκέφθηκε ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός, ο οποίος δήλωσε ότι οι κοινότητες θα μετακινηθούν.

Σύμφωνα με τον κ. Χαμίντ, η πρόταση της ισραηλινής Κυβέρνησης για τη συγκέντρωση όλων των νομαδικών ομάδων σε μια περιοχή κοντά στην Ιεριχώ, που ανήκει σε εκτοπισμένους Παλαιστίνιους, δεν τους βρίσκει σύμφωνους, καθώς είναι εξαιρετικά περιορισμένης έκτασης και αντιβαίνει το νομαδικό τρόπο ζωής τους. Εξάλλου, και οι ίδιοι είναι πρόσφυγες στην περιοχή από το 1951.

Παράλληλα, ο επικεφαλής της κοινότητας σημειώνει τις ευρύτερες συνέπειες που θα είχε η έξωσή τους από την περιοχή, στην οποία κατοικούν περίπου 1.300 βεδουίνοι. «Θα είναι μια περιοχή χωρίς κατοίκους», λέει, προσθέτοντας ότι η απομάκρυνσή τους θα χώριζε τη Δυτική Όχθη στα δύο, σε ένα βόρειο τμήμα αποκομμένο από το νότιο μέρος.

Σύμφωνα με εκπροσώπους της τοπικής κοινότητας, η ισραηλινή Κυβέρνηση λέει ότι το σχολείο δεν παρέχει στοιχειώδεις υπηρεσίες στα παιδιά και για το λόγο αυτό θα πρέπει να κλείσει. Την Τρίτη, αναμένεται να ζητήσει από το Ανώτατο Δικαστήριο να αποφανθεί επ’ αυτού, αν και ενδέχεται να χρειαστούν άλλες δύο εβδομάδες μέχρι την τελική απόφαση.

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ρυθμιστικό σχέδιο με την ονομασία «Ε1» που προβλέπει την επέκταση των ισραηλινών εποικισμών εις βάρος του τοπικού πληθυσμού αποτελεί «κόκκινη γραμμή», όπως λέει ο Υπεύθυνος Τύπου του γραφείου της ΕΕ, Σάντι Ότμαν. «Εφόσον υλοποιηθεί η μετακίνηση στο πλαίσιο του Ε1, τότε θα σημάνει το τέλος της λύσης των δύο κρατών», υπογραμμίζει.

Η εκπρόσωπος του Υπουργείου Παιδείας του Κράτους της Παλαιστίνης, Καχραμάν Αράφα, δήλωσε από την πλευρά της πως το φαινόμενο της παρενόχλησης σχολικών συγκροτημάτων είναι ιδιαίτερα συχνό, με τις περισσότερες να διενεργούνται από εποίκους. Μόνο το 2016, είπε, είχαμε 187 παραβιάσεις σε σχολικά συγκροτήματα, με αποτέλεσμα τον τραυματισμό ή και την κράτηση μαθητών και δασκάλων. Παράλληλα, διενεργήθηκαν 34 επιθέσεις σε σχολεία, με αποτέλεσμα να χαθούν πολλές διδακτικές ώρες.

Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω, στην τοποθεσία Αμπού Ναουάρ, μια άλλη νομαδική κοινότητα είναι ήδη αντιμέτωπη με το πρόβλημα, καθώς η σχολική της μονάδα κατεδαφίστηκε για δεύτερη φορά φέτος, στις 27 Σεπτεμβρίου, αφήνοντας τους μαθητές στο ύπαιθρο. Μια τέντα που δώρισε η Παλαιστινιακή Αρχή για την προσωρινή τους στέγαση, κατασχέθηκε.

Μόλις μερικά μέτρα από τον κύριο δρόμο που συνδέει τους εβραϊκούς συνοικισμούς Μααλέ Αντουμίμ και Κεντάρ και μια ανάσα από την παρακείμενη ισραηλινή στρατιωτική βάση, οι κάτοικοι, που είναι μέλη της φυλής των Τζεχαλίν, βασίζονται στη διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια για να εξυπηρετήσουν στοιχειώδεις ανάγκες. Η σύνδεση με το κύριο οδικό δίκτυο είναι ένας χωματόδρομος που διασχίζει το βραχώδες οροπέδιο.

Όπως ανέφερε ο επικεφαλής της κοινότητας Νταχούντ Τζεχαλίν, η πίεση είναι τεράστια. «Ζούμε σε συνθήκες που δεν είναι κατάλληλες, ούτε για ζώα», είπε, προσθέτοντας πως αυτό είναι το τίμημα που πληρώνουν για την απόφασή τους να παραμείνουν στον τόπο που κατέφυγαν ως πρόσφυγες το 1951.

Σήμερα η κοινότητα αριθμεί 630 άτομα, παρόλα αυτά, ο κ. Τζεχαλίν εμφανίζεται πεπεισμένος ότι η νεολαία δεν θα εγκαταλείψει το μέρος. «Δεν θα τα καταφέρουν, δεν πρόκειται να φύγουμε ποτέ από τα σπίτια μας», λέει, και διαβεβαιώνει ότι δεν πρόκειται να ζήσουν μια νέα καταστροφή, μια νέα νάκμπα