Υπεράκτια αιολικά: Εμπόδια και προκλήσεις

Η Ελλάδα καθυστερεί σημαντικά στην ανάπτυξη των υπεράκτιων αιολικών πάρκων, παρά το μεγάλο δυναμικό της, παρόλο που η χώρα διαθέτει το πιο ισχυρό αιολικό δυναμικό της Μεσογείου. Η γραφειοκρατία είναι το βασικό εμπόδιο που έχει κρατήσει την Ελλάδα πίσω.

Η αβεβαιότητα είναι ένας ακόμη παράγοντας για τους επενδυτές, καθώς είναι ασαφές ποιος θα κατασκευάσει το υποθαλάσσιο και χερσαίο δίκτυο, πώς θα λειτουργήσουν οι υποσταθμοί και αν θα υπάρξουν ενισχύσεις στα υφιστάμενα δίκτυα, καθώς και πότε θα γίνουν όλα αυτά. Εξάλλου, η βασική Κοινή Υπουργική Απόφαση που θα έθετε το πρόγραμμα σε εφαρμογή δεν έχει υπογραφεί.Πέραν αυτών, η χώρα αντιμετωπίζει θέματα τεχνικής ανωριμότητας στον τομέα, ενώ η χαμηλή κοινωνική αποδοχή είναι ένα ακόμη εμπόδιο.

Αν η πολιτεία δεν επενδύσει στον προκαταρκτικό σχεδιασμό και υποχωρήσει, η χώρα κινδυνεύει να χάσει την ευκαιρία ανάπτυξης της τεχνολογίας και να περιοριστεί σε ρόλο εισαγωγέα, με την αγορά να κινδυνεύει να καταρρεύσει πριν καν δημιουργηθεί. Η Ελλάδα βρίσκεται ακόμη στο στάδιο των πρώτων κινήσεων. Η αγορά υπεράκτιων αιολικών δεν είναι εξ ορισμού «ώριμη», αλλά ωριμάζει μέσα από τη δοκιμή, την προετοιμασία και τις πρώτες επενδύσεις. Τα πιλοτικά έργα, όπως αυτά στην Αλεξανδρούπολη, έχουν ρόλο να συγκεντρώσουν κρίσιμα δεδομένα, να αναπτύξουν τεχνογνωσία και να αποδείξουν ότι η Ελλάδα μπορεί να ανταποκριθεί τεχνικά και θεσμικά. κριθεί τεχνικά και θεσμικά. Η δημιουργία μιας εθνικής αλυσίδας εφοδιασμού, που θα περιλαμβάνει λιμάνια, ναυπηγεία κ.λπ., είναι απαραίτητη ώστε η Ελλάδα να μη μετατραπεί απλώς σε χώρα φιλοξενίας ανεμογεννητριών που κατασκευάζονται αλλού.

Γίνεται προσπάθεια για τη συγκέντρωση ενιαίων δεδομένων για τον θαλάσσιο χώρο μέσω μιας εταιρείας ειδικού σκοπού (SPV) από την ΕΔΕΥΕΠ, κάτι που αποτελεί ένα πρώτο θεσμικό βήμα από τη θεωρία στην πράξη. Ωστόσο, η τριετία διεργασιών και διαβουλεύσεων φαίνεται ότι έχει οδηγήσει σε στασιμότητα.