Την ανάγκη μιας κοινής ευρωπαϊκής απάντησης στην ενεργειακή πρόκληση τονίζει ο κ. Ευάγγελος Μυτιληναίος με αφορμή την ομιλία της πρόσφατης ομιλίας της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την Κατάσταση της Ένωσης.
Αναλυτικά αναφέρει:
Το βιομηχανικό μέλλον της ΕΕ δεν θα διαμορφωθεί μόνο από τη φιλοδοξία, αλλά και από την ικανότητά της να μετατρέπει τη στρατηγική σε επενδύσεις.
Η ομιλία της Προέδρου φον ντερ Λάιεν για την Κατάσταση της Ένωσης, την περασμένη εβδομάδα, περιείχε αρκετά μηνύματα προς αυτή την κατεύθυνση.
Η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε είναι η μετάβαση από τον εντοπισμό των τρωτών σημείων στην οικοδόμηση ικανοτήτων. Αυτό σημαίνει στήριξη ώριμων εγχώριων έργων εξόρυξης, διύλισης, επεξεργασίας και ανακύκλωσης στην Ευρώπη, καθώς και διασφάλιση διαφοροποιημένων συνεργασιών με αξιόπιστους προμηθευτές, δημιουργώντας παράλληλα πραγματικά ελκυστικές συνθήκες για μακροπρόθεσμες επενδύσεις σε ολόκληρη την αλυσίδα αξίας.
Εξίσου σημαντική, ωστόσο, ήταν η αναγνώριση ότι η Ευρώπη αντιμετωπίζει μια επείγουσα και ευρείας κλίμακας πρόκληση ανταγωνιστικότητας.
Η στρατηγική αυτονομία, οι κρίσιμες πρώτες ύλες, οι μπαταρίες, η τεχνητή νοημοσύνη, οι αμυντικές τεχνολογίες και η βιομηχανική απανθρακοποίηση απαιτούν πρωτόγνωρα επίπεδα κεφαλαιουχικών επενδύσεων. Ωστόσο, οι επενδυτικές αποφάσεις λαμβάνονται τελικά με βάση τα οικονομικά θεμελιώδη μεγέθη. Και ίσως το πιο κρίσιμο από αυτά τα μεγέθη είναι η ενέργεια.
Ο μακροπρόθεσμος στόχος της Ευρώπης για μείωση της εξάρτησης από εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα, επέκταση της παραγωγής ενέργειας από πυρηνικές πηγές και ΑΠΕ, καθώς και ενίσχυση των ενεργειακών υποδομών, κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Όμως, η τελική κατάσταση και η διαδικασία της μετάβασης δεν ταυτίζονται.
Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση εξακολουθεί να καταναλώνει ετησίως περίπου 450 εκατομμύρια τόνους πετρελαίου και γύρω στα 340 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα (bcm) φυσικού αερίου. Ακόμη και με βάση τις επικρατούσες προβλέψεις, τα μεγέθη αυτά παραμένουν πολύ σημαντικά για το 2030, αλλά και για το 2035. Για τα επόμενα χρόνια, οι υδρογονάνθρακες θα συνεχίσουν να επηρεάζουν τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα, τις τιμές χονδρικής ηλεκτρικής ενέργειας και τους λογαριασμούς ενέργειας που πληρώνουν τα ευρωπαϊκά νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις.
Όπως επεσήμανε ο Μάριο Ντράγκι στην έκθεσή του, τα πλήρη οφέλη ανταγωνιστικότητας από την καθαρή μετάβαση θα υλοποιηθούν μόνο όταν ολοκληρωθούν και ενσωματωθούν στο σύστημα επαρκείς επενδύσεις στην καθαρή παραγωγή ενέργειας, στα δίκτυα, στην αποθήκευση και στην ευελιξία του συστήματος.
Αυτή η πραγματικότητα συνεπάγεται μια σημαντική διαπίστωση.
Η Ευρώπη δεν μπορεί να περιμένει τη διαμόρφωση του μελλοντικού ενεργειακού συστήματος για να ασχοληθεί με την ανταγωνιστικότητα. Χρειαζόμαστε μια στρατηγική για την ίδια τη μετάβαση.
Αυτό απαιτεί μια πραγματικά ευρωπαϊκή απάντηση στην ενεργειακή πρόκληση. Όχι ένα συνονθύλευμα εθνικών μέτρων, διαθέσιμων μόνο στα κράτη μέλη με τη μεγαλύτερη δημοσιονομική ισχύ, αλλά κοινές ευρωπαϊκές λύσεις που υποστηρίζονται από ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και έχουν σχεδιαστεί ώστε να διατηρούν τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα καθώς προχωρά η μετάβαση.
Η παγκόσμια ανταγωνιστικότητα δεν είναι η ανταμοιβή στο τέλος της μετάβασης. Είναι αυτό που καθιστά δυνατή την ίδια τη μετάβαση.
